Samenwerking in leiderschap |
  | |
 ){kind=small} Van 'beregeld' naar ontregeld naar geregeld. Steeds meer ontstaat de behoefte om meer eigen verantwoordelijkheid te nemen. We ervaren de tendens dat mensen willen meedenken, gehoord worden en serieus genomen worden. Onze persoonlijke ontwikkeling staat meer en meer centraal in het leven. Hoog tijd dat de overheid mee ontwikkelt in onze persoonlijke ontwikkeling. Leven we nu nog in een systeem dat gerechtvaardigd ons als burger van alles en nog wat mag opleggen, de behoefte naar meer inspraak wordt groter en groter. Vraag is of we dan nog wel kunnen spreken van een overheid en een regering. Of het huidige partijenstelsel nog wel het juiste middel is. Door het roer om te gooien en een totaal andere koers in te zetten, komen we dichter bij elkaar. We worden samenwerkingspartners en gaan samen aan de slag om ons land in harmonie en balans te brengen. Er is niet langer een overheid, maar een Bureau van Samenwerking die tot taak heeft onze ideeën samen te brengen / te verzamelen en te verbinden. Deze op een effectieve wijze uit te voeren en om te zetten in regelgeving. Althans daar waar nodig, je mag de vraag stellen of alle regels nodig zijn? Op het moment dat er verkiezingen zijn, hebben we de mogelijkheid om met de kieswijzer tot een keuze te komen. Opvallend is wel dat je dan op 'onderwerp' kiest en zo tot een 'partij' komt. Oftewel de partij waar de meeste onderwerpen/stellingen je van aanspreken is dan ook de partij van jouw keuze. Toegegeven, het ligt genuanceerder, maar toch is het niet het proberen waard? Wat als we nu eens heel simpel het onderwerp leidend laten zijn. Je kiest op onderwerpniveau voor de partij die jou het meeste aanspreekt. Dit kan per onderwerp verschillend zijn. We dromen nog even verder. Nadat de stemmen geteld zijn, kijken we op het niveau van het onderwerp welke partij de meeste stemmen heeft gehaald, deze partij wordt dan leidend voor dat onderwerp. Hoe eenvoudig kan het zijn. Daar waar jij als burger voor gekozen hebt, krijgt ook de daadkracht mee om er ook wat mee te gaan doen. De partij die op onderwerpniveau de meeste stemmen heeft is automatisch de voorzitter van het debat rondom dat onderwerp. In het bedrijfsleven is het al jaren ingeburgerd dat er evaluaties en beoordelingen zijn. Zowel op individueel niveau, groepsniveau en dwars door het bedrijf heen. Tijdens een evaluatie ontstaat de kans om bij te sturen. Wat als we dit nu ook eens gaan doen bij het projectenbureau. Gewoon jaarlijks even kijken of het allemaal nog lekker gaat en loopt. Het mooie is nog wel dat op deze manier er ook meer ruimte ontstaat om echt mee te denken. Veranderingen worden gezien als een project, met een helder begin en einde op onderwerpniveau. We beseffen allemaal dat het proces van veranderingen nooit stil staat. Dat wat vandaag 'in' is, is morgen achterhaald. Uitgangspunten meer directe invloed burgers verkiezingen op onderwerp niveau gewenste veranderingen op onderwerp niveau benaderen als een project evaluatie inbouwen kaders met vrijheid Meer directe invloed burgers Meer directe invloed voor de burger wordt gecreëerd door eerst te luisteren naar wat er speelt, eerst de burger zelf met mogelijke oplossingen te laten komen. Dit is een omgekeerd proces van wat er nu is. Een grote uitdaging omdat het ook meer vraagt van het zelfvertrouwen en inzet van de burger. Het gaat verder dan het benoemen van een kwestie van aandacht, maar vraagt ook meedenken. Dit met de openheid en transparantie dat er meerdere mogelijke oplossingen bedacht mogen worden. Voordeel is dat je ook meer de aandacht kunt richten op het oplossingsgericht vermogen van ieder individu in onze samenleving. Is de een goed in het bedenken, wellicht de ander in het uitvoeren. Ook hier is het mogelijk om de 'verdeling' op onderwerpniveau te laten zijn. Heb je affiniteit met het onderwijs, denk daar dan in mee. Is technologie meer je ding, houd je vooral niet in. Om echt een directe invloed te hebben, is het ook van groot belang dat jij je stem durft te laten horen. Dat je in ieder geval je mening durft te delen. Door de mogelijke oplossingen te verzamelen door een moment van aandacht en deze transparant terug te koppelen, durf je als samenwerkingspartner te laten zien wat er leeft, wat de mogelijke oplossingen zijn. zo eenvoudig: we hebben 100 oplossingen waarvan er 70 op elkaar gelijken…. Laten we daar dan voor gaan. Meer directe invloed creëert ook een groter gevoel van betrokkenheid, juist omdat men het gevoel heeft gehoord te worden. Dat er daadwerkelijk geluisterd wordt. Met het besef dat het niet altijd jouw mogelijke oplossing is die wordt overgenomen, maar dat er wel naar geluisterd is. Het zwarte gat van 'waar blijft mijn mening?' verandert in een heldere weg met vele mogelijkheden. Verkiezingen op onderwerpniveau Hoe eenvoudig kan het zijn. Per onderwerp geef je aan wat jou het meeste aanspreekt. Waar jij het beste gevoel bij krijgt. Ook hier komt dan een grotere verantwoordelijkheid te liggen bij de burger zelf. Je kiest bewust voor een koers voor de eerstkomende periode van 4 jaar. Dit is waar jij je sterk voor wilt maken en de partij die het aandraagt, schenk jij je vertrouwen. Voor dat specifieke onderwerp. Gewenste veranderingen op onderwerpniveau benaderen als een project Een project heeft een begin en een einde. Dit maakt het helder wanneer iets start en wanneer een verandering is doorgevoerd / geïmplementeerd. Gedurende een project blijf je kritisch kijken of het doel nog steeds helder voor ogen staat. Transparant op alle vlakken. Door op een projectmatige manier naar een verandering te kijken, creëer je een omgeving waarin afstemming en transparantie centraal staan. Openheid over de vorderingen geef je aan iedereen die er interesse in heeft. In eenvoudige bewoordingen zodat iedereen het kan begrijpen wat er speelt. Geen openheid achteraf, maar tussentijds en op gewenste momenten. Evaluatie inbouwen Wat is er mis mee om op regelmatige basis te checken of het allemaal nog gaat zoals we voor ogen hadden, zoals we afgesproken hadden. Per slot van rekening is niets zo veranderlijk als de mens zelf en zijn eigen interpretatie. Juist door regelmatig te kijken van 'zijn we nog op koers?', zorg je ervoor dat betrokkenheid gewaarborgd blijft. Kaders met vrijheid Door het stellen van kaders schep je vrijheid in invulling. Maar gelijktijdig is er ook helderheid over de verantwoordelijkheid. Juist door het stellen van kaders, een speelruimte waarbinnen een vrijheid is, wordt er meer gevraagd van de eigen verantwoordelijkheid. Bijvoorbeeld: wij zijn allemaal verantwoordelijk voor een veilig voelen. Niet alleen in onze huizen, maar ook onze directe omgeving. Deze verantwoordelijkheid ligt niet bij de buren, maar bij jou en je buren. En zo verder natuurlijk. Wel heb je de vrijheid om samen met je buren te kijken hoe je de veiligheid kan borgen. Maar zolang het veilig blijft, is het hoe dit ontstaat niet belangrijk. Deze tekst is afkomstig van de hyve van de organisatie 'U-Sense': | ||
 ){kind=small}  ){kind=small} | ||
Nieuw stukje over Sint heer Klaas door Philip van der Zee |
| |
 ){kind=small} Zijn paard heeft hij geleend van Odin. Odin of Wodan, de Germaanse oppergod. Helaas heeft Odin niet alle acht de benen van Sleipnir, Odins paard, aan Sinterklaas mee gegeven. Ameriko (wat een zielige naam) heeft er slechts 4. Maar door de lucht vliegen ze alle twee. Sinterklaas moet het wel met de daken doen. Met vier benen minder gaat het vliegen ook wat minder... Odin Vloog met Sleipnir nog door de lucht. Hoe is de verwarring ontstaan? Sint Nicolaas leefde ergens in de vierde eeuw in Mira, Turkije, en stierf op 6 december. ( De dood van een Rooms heilige is met recht een heidens feestje waard ) In de elfde eeuw is zijn gebeente overgebracht naar Italië. In meerdere landen bestond toen al een grote verering van de heilige. De Noormannen, Normandiërs hebben de verering van Italië naar Normandië en de Nederlanden gebracht, vanwaar het mogelijke vergelijk met Odin. En waar komt Zwarte Piet vandaan? Gezien de afkomst van Nikolaas: Myra in Likië, tegenwoordige Demre in Turkije, was de sint zelf donker van huidskleur. Mogelijk is Zwarte Piet het overblijfsel van de oudste natuurgodsdienst. Mogelijk was Zwarte Piet de sjamaan. Ooit zijn de oudste jagers/verzamelaars verdrongen door de boeren. Die later Germanen en Kelten zijn gaan heten. (We vliegen met Sleipnir snel door de geschiedenis en kijken door Odin's ene oog, het andere ligt in de wijsheidsbron van Urdar. Zo moet dit stukje gelezen worden, gevleugeld, grappig en niet te wetenschappelijk, de wetenschap mag in de bron van Urdar blijven ) Zo werd de oudste en meest oorspronkelijke godsdienst het sjamanisme ondergeschikt aan de Germaanse boeren goden. Zo werd Zwarte Piet de knecht van Sinterklaas. In andere tijden was Zwarte Piet nog best een geile baas. Met de roe werden de genitaliën geprikkeld van de jongelingen. (SM is niet iets van de laatste paar honderd jaar) Waarom de vergelijking Zwarte Piet / sjamaan? Voor de komst van de kerk waren er in het volksgeloof wel duistere machten maar niet één die zich personificeerd als het kwaad. De kerk kwam met de duivel. Hoe zag de duivel er uit? Het had het beeld van de rivaliserende godsdienst, de natuur godsdienst. Had bijvoorbeeld de hertengod geen gewei op zijn hoofd? De duivel werd afgebeeld met allerlei dierlijke kenmerken. Als een vroom christen in de ogen van een geit kijkt wat ziet hij? juist, duivelse ogen. Hoe moeilijk wordt het dan het dier nog lief te hebben / te respecteren... De sjamaan die met veel respect met de natuur, dieren en totems omgaat wordt al gauw gezien als duivels aanbidder. Sint Nicolaas zou de duivels/ lagere driften overwonnen hebben. Ze zijn zijn knecht geworden. De duivel werd in andere tijden ook als zwart gezien. Vandaar de vergelijking: warte piet, duivel , sjamaan. Laten wij de dieren weer gaan eren en respecteren. En laten wij zwarte piet, de sjamaan weer de vrijheid geven! Commercie Wat een teleurstelling om dan te zien dat zo'n geil konijn het slachtoffer is geworden van de hedendaagse commercie. Het is het enige stukje traditie wat we in Nederland zo'n beetje nog kennen. Het is volledig ten prooi gevallen aan de commercie. Of is het andersom? Nicolaas zijn naam betekent 'overwinning van het volk'. En ja hij wint het telkens weer. We leven in de tijd van de commercie en Sinterklaas komt weer als winnaar boven. Hij is een topmanager. En dan te bedenken dat het een allochtoon is. Zwarte Piet is de autochtoon in dit verhaal, niet andersom. De katholieke kerk heeft het feest willen verbieden, de calvinisten ook. Het is onuitroeibaar. Sint Nicolaas is de beschermheilige van de scheepvaarders. En zo hebben de Hollanders de Sint op menig boegbeeld mee naar Amerika gebracht. Daar zag Sinterklaas er in de jaren 20 van de vorige eeuw eruit als een Urker visser met een weide broek en een pijp in zijn mondhoek. Maar Cocacola heeft hem daar doen herboren worden als Santaclaus in de traditionele Coca cola kleuren, rood, wit en zwart. De kerstman is gewoon de gereïncarneerde Sinterklaas. Kerst En met de kerst gaan we weer terug naar de oertijd. Terug naar een tijd dat we nog leefden als de wilde dieren. We hadden geen vuur. We leefden overgeleverd aan de grillen van de natuur. Weer was het een natuurgod die uitkomst bood. Het was Donar of Thor die zijn donderhamer Mjöllnir slingerde. Was het Zwarte Piet, de sjamaan, geweest die hem in nood had aangeroepen? De bliksem trof een boom. En het vuur werd ons mensen gegeven. De levensboom heeft ons het vuur gegeven. We zijn ons gaan onderscheiden van de dieren door het vuur te koesteren. In de donkere dagen van het jaar denken we terug aan die oertijd. We zijn de oude goden en de levensboom eeuwig dankbaar. Tijdens het gekerstende Joelfeest geven we d.m.v. kaarsen het vuur terug aan de boom. Sta daar maar eens bij stil. En nu maar hopen dat Balder spoedig mag terugkeren... Balder de Germaanse zomergod van vrede vreugde en vrolijkheid. En Odin keek tevreden toe.... Philip van der Zee is verhalenverteller, sjamaan en musicus. Hij treedt op met 'Verteltheater Donderelf' in themaparken en op festiviteiten. | ||
 ){kind=small} | ||
Midwinter door Philip van der Zee |
| |
 ){kind=small} Wat blijkt: hij heeft maar één oog en zijn paard heeft acht benen. De wilde jacht is begonnen! Hoor de wind waait door de bomen. Het is Wodan met zijn dodenleger van zwarte mannen die rond trekt van 6 december tot 6 januari. Denken jullie dat onze verre voorouders kerstfeest vierden? Nee, natuurlijk niet! Het was joelfeest. Tijd om te joelen! Vandaag vieren wij het gekerstende joelfeest. Je kunt je afvragen of er wat te vieren valt. Christus was in ieder geval niet rond kerst geboren. En Balder de Germaanse zomergod van vrede vreugde en vrolijkheid is met midwinter vermoord! Weinig om vrolijk over te worden. Mogelijk is het daarom dat Wodan met zijn dodenleger ons komt opzoeken. Je mag het ook engelen noemen. Dat is wel minder spannend. Onze voorouders hielden wel van drama. Niet dat zij de hoop verloren, zeker niet! Rond de midwinter zoeken we elkaars warmte op en we vertellen het verhaal van Balder: "De droom en de dood van Balder". Het leven houdt niet op bij de dood en ook niet bij de dood van Balder. Balder had een tweelingbroer Hödur genaamd. Hödur was blind geboren. Hödur was de wintergod. En met midwinter vieren we het feest van Hödur, de moordenaar van Balder. Ongewild had hij zijn broer gedood. Hödur hield van Balder... Zolang Balder nog onder ons was hadden we van de boze krachten van het universum niets te vrezen. Nu Balder dood is, zal spoedig de Ragnarok, de eindstrijd aanbreken. Wodan zoekt naar jonge mannen om mee te nemen en in te lijven in zijn leger. Het wordt tijd dat we net als Odin/ Wodan één van onze ogen offeren aan de wijsheidsbron van Urdar. En zo met ons enige echte innerlijke oog, zonder verdeeldheid de wereld aanschouwen. We weten het duurt niet lang meer. De Ragnarok zal spoedig aanbreken of is al aangebroken in volle heftigheid. De Fenriswolf zal de zon verslinden. Wodan zal hij doden. Maar Wodan zal ook de Fenriswolf met zijn speer doorboren. De oude goden zullen sterven en velen met hen. Maar na de Ragnarok zal er een nieuwe zon aan de hemel prijken. Balder zal terugkeren en een nieuwe tijd van vrede, vreugde en vrolijkheid zal aanbreken. Zoals de zon weer zal weder keren in het voorjaar. Op 8 (18.00uur) en 9 dec (17.00uur) zal Donderelf "de droom en dood van Balder" vertellen op de midwinterfair in Archeon in grote Mongoolse tent in de middeleeuwen. | ||
 ){kind=small} | ||
Drie dagen in het klooster |
| |
Iris over haar ervaringen tijdens een verblijf in de abdij van Orval | ||
| Al sinds de basisschool ben enorm gefascineerd door kloosters en het kloosterleven. Al kan ik moeilijk vertellen waarom precies en hoe. Het lezen van de autobiografieën van Karen Armstrong en Suzanne van der Schot (zie dit artikel: www.denieuwsbron.nl/site/NL/Jonge_Wolven/Artikelen/Verslagen/#166) heeft die fascinatie niet minder gemaakt. Ik wilde eigenlijk ook al lange tijd eens ín een klooster verblijven, maar in mijn eentje durfde ik dat niet. Toen mijn studievereniging voor Mediëvistiek een weekendexcursie georganiseerd had naar een middeleeuwse abdij in Orval, zuid-België, aarzelde ik geen moment. We vertrekken die dag met zijn allen in een aantal auto's. Onderweg neem ik de papieren door die iemand van internet geprint heeft. De abdij blijkt al een oorsprong te hebben in de 11e eeuw, met kannuniken. En sindsdien een turbulente geschiedenis gekend met hoogte- en dieptepunten. In de twintigste eeuw wordt de vervallen abdij heropgebouwd. De middeleeuwse ruïne staat er nu nog; de monniken leven zelf in gerestaureerde en nieuwe bouwwerken. Zij zijn Cisterciënzers, dat wil zeggen: ze leven volgens de 6e-eeuwse kloosterregel van St. Benedictus, maar ook nog eens volgens de hervormingen die Bernardus van Clairveaux in de 12e eeuw doorvoerde. Het doel van onze reis is eigenlijk enigszins tweezijdig. Enerzijds zijn we als studenten mediëvistiek/Middeleeuwse studies natuurlijk vooral in cultuurhistorische zin erg geïnteresseerd in de oude abdij, in het bijzonder de middeleeuwse ruïne en de oude boeken in de bibliotheek, die we waarschijnlijk mogen inzien. Anderzijds willen we ook écht iets van de sfeer, de rust en de gang van zaken in het klooster ervaren. Roodburcht Het is prachtig. Het is adembenemend. Mooier dan in je dromen. Zodra we aankomen kijk ik mijn ogen uit. Het is net zo mooi als in 'De Roodburcht' bedenk ik giechelend. Dat boek wat ik als kind las over een groep vredelievende bosdieren die een abdij bewonen in een lieflijk woud, totdat ze aangevallen worden door een boosaardige rat. Aan dit vrolijke kinderboek zal ik nog veel terug moeten denken gedurende mijn verblijf hier. Net als aan de boeken van Karen Armstrong en Suzanne van der Schot trouwens. Citaten uit hun werk lijken bijna onafgebroken door mijn hoofd te schieten. De abdij kent nu nog zo'n 14 monniken (geloof ik), slechts een aantal van hen kreeg ik vaak te zien. De meesten zijn al op een gevorderde leeftijd. Ze dragen zwart-witte habijten. Ik krijg de sleutel van mijn verblijfkamer. Eigen kamer? Ja, dat hoort bij de stilte van een klooster. Nogal raar eigenlijk, het past niet bij een verenigingsexcursie. Het bed moet ik zelf opmaken, verder staat er een klerenkast, een bureau en een wastafel. Aan de muur hangt een kruisbeeld, op het bureau ligt een Franstalige Bijbel (maar ik zou het hele weekend geen tijd krijgen om daarin te lezen). De kamer oogt bruin en afschuwelijk kaal. Het went er niet snel. Ik eet maar twee chocoladekoekjes voor de troost. Oei, het avondmaal bestaat uit brood, met kaas en bier van eigen makelij; kennelijk eten ze hier 's middags warm. Nogal een tegenvaller als je bedenkt dat ik vandaag nog geen enkele warme maaltijd om heb. En het is best raar om in stilte te eten. Niet te geloven hoe gewend je bent om gewoon even 'smaakt het?' tegen je buurman te zeggen. Eén monnik gaat voor in het dankgebed, alvorens we aan tafel mogen zitten, en hij loopt rond tijdens de maaltijd. Maar de monniken eten zelf niet mee. De eetzaal is nu alleen voor de gasten. 's Avonds krijgen we een lezing in een speciaal daarvoor gereserveerde ruimte. Het gaat over de geschiedenis van het christelijk kloosterleven. Het meeste wist ik al, maar toch leuk het allemaal weer eens op een rijtje te horen: de uitspraak van Jezus: 'Volg mij', de woestijnvaders, de beroemde kloosterregel van Benedictus, de hervormingen van Bernardus van Clairveaux. En dan nog iets over de vele verschillende orden die in de loop der tijd zijn ontstaan! Monniken bidden 6 keer per dag in de kloosterkerk: om vier uur 's nachts de metten, om zeven uur de lauden, om 9 uur de tertsen, om 12 uur de sexten, om 17.40 de vespers en om 8 uur, voor het slapengaan, de completen. Ik probeer er zoveel mogelijk mee te maken, al gaan in ieder geval de metten mij te ver. Bij iedere viering horen andere gebeden en Bijbelteksten (alles in het Frans). Je mag meezingen, maar dat laat ik maar zitten. Het is mooi genoeg om de monniken te horen, die in twee rijen tegenover elkaar zitten, en omstebeurt, als in een soort vraag-en-antwoord-spel, een regel zingen. De mildheid van Benedictus De volgende ochtend bezoeken we de oude ruïne. Er is een gids geregeld die Nederlands kan praten (zij het enigszins moeilijk te verstaan). Met hulp van de gids en de bordjes weten we waar we lopen: kapittelzaal, eetzaal, bibliotheek. De kloostergang en het roosvenster van de kerk zijn nog duidelijk te herkennen, andere delen, zoals het verblijf van de lekenbroeders, is geheel verdwenen. De monniken verdienen geld door dit oude, ingestorte deel tentoon te stellen aan toeristen. Ook hebben ze nog een bierbrouwerij en een kaasmakerij, waarvan de producten verkocht worden in de souvenirshop, samen met religieuze boeken, Mariabeeldjes, kruiskettinkjes en ansichtkaarten van de abdij. Ik koop bier en kaas voor mijn vriendje en ouders. Of de monniken ook geld verdienen aan ons, de gasten van het gastenverblijf, weet ik eigenlijk niet. We moesten betalen voor ons eten en drinken, maar of ze er ook winst uit slepen? De monniken zien het als hun taak jegens de maatschappij om mensen een plek van stilte en bezinning te bieden. Ik praat nog met één van de organisatoren van het weekend, zelf geestelijk verzorgster. Ik heb het over het boek van Karen Armstrong. Zij zegt dat Armstrongs klooster de Regel van Benedictus eigenlijk veel te rigide navolgde. Volgens haar was Benedictus helemaal niet zo extreem. Je hoefde van hem bijvoorbeeld niet te vasten tot je van de graad viel, integendeel: je moest goed eten zodat je goed je plichten jegens je medemens kon vervullen. Op een of andere manier had ik verwacht iets smerigs te eten te krijgen, net als Karen Armstrong, die op haar eerste dag macaroni met kaas moest eten, terwijl ze kaas afschuwelijk vond. Maar het eten is heerlijk: rijst met vlees en een soort ratatouillesaus. En een cakeje toe. 's Middags is het feest: we mogen de bibliotheek in. Er zijn lang niet alleen maar stoffige, oude boekwerken te vinden. Er staan ook hele moderne omslagen in de kasten, er staan computers en naast theologische studieboeken, komen we langs een afdeling met gewone leesboeken. Ik ontwaar zelfs een Franstalig exemplaar van de Narnia-boeken van C.S. Lewis. De monnik die ons rondleidt is zichtbaar enthousiast een groep geïnteresseerden aan te treffen. Hij is zelf mediëvist, dus dat is al helemaal leuk. Écht middeleeuwse handschriften blijkt de bibliotheek overigens niet te hebben, alleen uit latere tijden, al vinden we dat ook al heel bijzonder, natuurlijk. Alleen één boek, zo laat de broeder zien (de wollige mouw van een blauw vest steekt onder zijn habijt uit), heeft stukken perkament in de kaft zitten waarop duidelijk Karolingische letters zijn te zien. Een stokoud manuscript, als kaftpapier gebruikt voor een nieuw boek, en daarom bewaard gebleven: wat een geluk! Kapelletje Vanuit de kloostertuin kun je een klein zandgeel kapelletje zien staan bovenop de heuvel. We besluiten er met een klein groepje heen te wandelen. Het is idyllisch. De kerk is sober ingericht, wat het meest opvalt zijn de glas-in-loodramen die heiligen voorstellen. De kaarsjes bij het altaar bewijzen wel dat het kerkje nog gebruikt wordt. Vanaf de heuvel heb je een prachtig uitzicht op de abdij en de ruïne. Het is een plek en omgeving waar ik vaak aan zal terugdenken. Op de terugweg lopen we hopeloos verkeerd. We denken via de ruïne wel weer terug de abdij in de kunnen, maar dat gaat niet. Van lieverlee klimmen we maar over het hek heen. Maar nu moeten we nog langs de kassa van de ruïne, waar de man ons boos aan zit te kijken. "Daar is geen doorgang," zegt hij. Maar hij laat ons gaan. En we zijn nét te laat voor het eten. Gelukkig mogen we van de monnik nog aanschuiven. De volgende dag maken we een nog langere wandeling met een nog veel groter deel van de groep. Onderweg discussiëren we over de vraag of ze zelf in zo'n klooster willen leven. Degenen die ik erover hoor, zeggen allemaal dat ze dat toch écht niet zien zitten. In de gesprekken voer ik de boeken van Karen Armstrong en Suzanne van der Schot aan als voorbeelden van mensen die het er niet volhielden. Iemand vertelt mij dat ze wel eens had gehoord van een vrouw die vrij jong het klooster in ging en er na enkele jaren ook weer uitstapte. Het was voor haar heel moeilijk om weer in de maatschappij te aarden. Toetje Die monnik met het witte haar is wel een grapjas. Ik breng na het middageten de toetjesschaaltjes terug, maar één iemand had het vanillepuddinkje laten staan. Ik, die meer dan genoeg gegeten heb en moeite doe om nog mijn bier weg te krijgen, krijg van de broeder te horen: "yam, yam, yam!" terwijl hij op het toetje wijst. Tja, dat ik niet weigeren, hè? Ik ben stiekem toch blij als ik die afschuwelijke, kale kamer 's middags mag verlaten. Maar het uitzicht over de tuin van de abdij zal ik nooit meer vergeten. Sorry dat het zo'n lang artikel is geworden! Nog langer werd het echter als ik ook alle termen die ik gebruikte moest verklaren. Dus als je wilt weten wat ik toch bedoelde met 'metten', 'woestijnvaders' en 'Benedictus', kijk dan op: nl.wikipedia.org/wiki/Monnik_%28christendom%29 En: nl.wikipedia.org/wiki/Categorie:Rooms-katholiek_gebed En hier de site van het klooster zelf: www.orval.be/ | ||
Don't underestimate the power of the nerds! door Ishmhae |
| |
| Ik stap het café binnen, waar ik een uurtje later heb afgesproken met een stel vrienden. Ik ben vroeg, maar installeer me op een barkruk met een dampende kop chocomel, (met slagroom uiteraard) voor me. Wat is hier zoal te zien, donker bruine tafels, stoelen, krukken, de toog, feestversiering, flessen drank en mensen. Pratende mensen, lachende mensen, mensen met plezier en mensen die doen alsof ze plezier hebben. Het viel me op dat iedereen daar samen zat op de enkele vaste klanten aan de bar na, maar eigenlijk waren die ook samen omdat ze daar dag in dag uit aan de bar hingen. Ik zat daar eigenlijk als enige in mijn eentje en bij mij rees de twijfel: ben ik hier als eenzame gast eigenlijk wel gewenst. Op dat moment pakte ik mijn schrijfblok erbij en schreef ik dit gedicht: Gezeten temidden van stemmen om mij heen, Onderdeel van het geheel doch zo alleen Stemmen in het rond, Fluisterend als uit een mond Kan ik deze taal wel verstaan, Zegt hij mij hier weg te gaan Of is blijven zijn wens, Mijn recht als vrijgeboren mens Op dat moment komt de barman naar me toe: Geen gedichten schrijven hier, Kom doe me een plezier Is dit het antwoord, Is mijn vraag gehoord Als dat zo is dan doet het pijn Dat kunst geen reden is om mens te zijn Terwijl ik daar zo aan de bar zit voel ik me toch echt eenzaam al heb ik nog zoveel mensen om me heen. Waar ik tegenop bots is zo treffend voor wat er in de samenleving gebeurt. In de samenleving is er schijnbaar een soort van gemiddelde mens waar veel mensen het over eens zijn. Wanneer je daarvan af wijkt door andere gedachten, bezigheden of een ander uiterlijk voelen mensen zich schijnbaar onbehaaglijk. Wat zou de reden zijn. Bedreigt die ander de standaard waar naar gestreefd wordt? Of is die ander een bedreiging, omdat het stukje anders zijn dat hij laat zien iets is wat die persoon eigenlijk ook wel zou willen zijn? Toch komen revolutie en de meest waanzinnige ontdekkingen voort uit de ideeën van mensen die net even anders dachten dan de rest. Hiernaar conformeren mensen zich weer en wanneer een ontdekking of revolutie zich doorzet wordt het uiteindelijk weer de standaard. Degene die nu een buitenstaander is kan wel het genie zijn in de toekomst. Don't underestimate the power of nerds! Ishmhae was een poos lang columniste van Jonge Wolven | ||
Bezuinigingsvoorstellen: Het kan ook anders! |
| |
 ){kind=small} Wat maakt het dan dat het gevoel ontstaat 'met twee maten meten'? - We willen een voorbeeld van kenniseconomie zijn en gelijktijdig gaan we de opleiding voor kennis (HAVO/VWO) inkorten. - We willen een zorgstaat zijn en gelijktijdig een groot deel van de kosten op de burger verhalen. Of ligt het antwoord meer in een onderliggende angst om niet vanuit het groter geheel te durven of zelfs kunnen denken. Wat zou er gebeuren als we ook naar deze onderwerpen kijken alsof het menselijke processen zijn. Processen die elkaar kruizen, overlappen, elkaar beïnvloeden en afhankelijk zijn van elkaar. Bij alle voorstellen die gedaan worden gaat het om mensen en hun welzijn. Het is meer dan boekhoudkundig kijken waar kunnen we het geld vandaan halen. Een soort van 'het ene gat vullen met het andere'. Iets waarvan we met zijn allen van weten dat het niet werkt. Maar wat en hoe dan wel? Als iemand depressief dan ga je kijken waar je bron / kern van de depressiviteit zit. Wat de depressiviteit veroorzaakt heeft. Vaak zijn dit onverwerkte gebeurtenissen uit het verleden waardoor irrationele gedachten zijn ontstaan. Wat doet iemand die depressief is, hij of zij gaat krampachtig handelen. Zich aan 'dat wat was' vasthouden. Wat als we dit op een hele eenvoudige manier over de huidige crisis leggen. Overigens zonder dit als enige waarheid te zien. Maar als een manier van denken of tegen iets aankijken. Ons land heeft een grote staatsschuld, is het totale overzicht ergens in het proces verloren en voelt zich niet lekker in haar vel zitten. Ambtenaren en adviesorganen gaan krampachtig nadenken hoe weer beter te worden. Bij iedere stap die gezet wordt, raken ze nog verder verzeild van hun eigenlijke doel: weer lekker in haar vel zitten (minimale staatsschuld en overzicht). Maar wat is nu ook al weer de oorzaak van de depressiviteit / economische crisis. Het gedrag en handelen van de banken. Het spelen met geld van anderen. Wat deden we als klein kind als ons speeltje werd afgepakt, we werden boos en wilden het speeltje terug. En diegene die het afgepakt had, wilde het krampachtig vasthouden. Is dat ook niet wat er nu gebeurd? Banken hebben het geld van ons afgepakt, willen het krampachtig vasthouden. Maar de banken hebben het geld niet alleen van ons afgepakt ook van de overheid. En wat wil de overheid? Het geld terughebben. Maar ja, als klein kind waren we al bang van die grote jongen die het speeltje had afgepakt. We durfden het niet terug te pakken. Dus gingen we huilend naar onze mama in de hoop dat mama ons speeltje durfde terug te vragen. Of we gingen uit angst en boosheid zo aan ons speeltje trekken dat uiteindelijk het speeltje stuk ging en niemand blij was. Of we gingen een speeltje van een ander afpakken als een soort van voldoening en 'kijk, ik kan het ook'. Is dat ook niet wat er nu gebeurd? De overheid wil het speeltje (geld) van de banken terug maar is te bang om dit te doen. En ja, om nu de burger als mama te gaan zien (buiten de kaders denken) is ook lastig. Touwtrekken om het speeltje (geld) is ook geen eenvoudige oplossing, dus wordt gekozen 'afpakken van een ander'. In dit geval de burger. Wat zou er gebeuren als de banken gewoon weer banken werden. Bewaren en bewaken van geld zonder ermee te gaan spelen. Dan hebben we de tekorten van dit moment nog niet opgelost, maar wel een hele grote stap gezet om het in de toekomst te voorkomen. Niet langer het ene gat met het andere gat te vullen. Ook de geschiedenis laat regelmatig een grotere depressie zien in de economie. Een patroon dat zich herhaalt en waar we van mogen leren. Zoals we ook iedere dag als mens mogen leren. Hoe gaan we dan de tekorten oplossen? Want dat er stappen / oplossingen nodig zijn is helder. Door bij ieder bezuinigingsvoorstel te blijven waken voor het uiteindelijke doel: welzijn voor iedereen. Gaan we dan toch wat meer de details van de bezuinigingsvoorstellen in dan mag je tot een mening komen dat er geen rekening wordt gehouden met welzijn van iedereen. - Maatregelen rondom zorg: treft de kleine man en vrouw die al leeft van een wao of bijstand. - Maatregelen rondom onderwijs: nog meer prestatiedruk in een kortere periode. - Maatregelen rondom werk en inkomen: ook hier weer de kleine man en vrouw die de eindjes al aan elkaar hebben te knopen. - Maatregelen rondom openbaar bestuur, verlies van authenticiteit Binnen persoonlijke ontwikkeling is het juist van belang om eerst goed voor jezelf te zorgen, eerst van jezelf te gaan houden voordat je, zonder jezelf weg te cijferen, voor jezelf kan opkomen op een liefdevolle manier. Als we nu eerst voor ons (Nederland en al haar ingezetene) gaan zorgen en daarna pas weer voor alles wat buiten ons (andere landen) gaan zorgen. Wat niet wil zeggen dat we geen zorg tijdens dit proces mogen leveren, maar de mate waarin even onder de loep nemen. Dan zijn er vast ook de nodige bezuinigingen te vinden op het gebied van ontwikkelingshulp, defensie (inzet bij andere landen). En er zijn vast nog veel meer oplossingen te vinden. Op het moment dat de burger het gevoel heeft dat het niet langer 'afgepakt' wordt, is de burger meer dan bereid om mee te helpen en samen tot goede oplossingen te komen. Deze tekst en afbeeldingen zijn afkomstig van u-sense.hyves.nl | ||
 ){kind=small}  ){kind=small} | ||
