Waartoe zijt gij op Aarde? Een prangende vraag, die door alle tijden heen is gesteld. Toon Hermans had daar een prachtig antwoord op: Weet ik veel.
In feite is het makkelijk. Wij zijn op de planeet om zo eens de hardheid te ervaren. Altijd maar een beetje engelengezang te moeten aanhoren ๑ dat gaat op den duur vervelen. Nou is dat enigszins overtrokken, maar het komt er wel op neer. Kortom: we wilden iets volstrekt anders. Ja maar, zullen velen zeggen, de dood komt er steeds tussen. Dat is zo. De dood is echter een uitvinding van een veel later tijdstip. We wilden in eerste instantie iets anders. Het planetaire bestaan leek wel wat. Wat zijn we stom geweest. Zo stompzinnig, als alleen maar een menselijk wezen kan zijn. Stel je voor. We gingen een koning ๑ politiek in het algemeen ๑ boven ons stellen of verdragen of dulden. Dat was inderdaad oliedom. Maar ja, we hàdden iets anders. We hoefden alleen maar te leven. We wèrden echter op den duur geleefd.
 En we kennen allemaal de gevolgen. Altijd zijn de mensen op zoek naar de beste plaatsen. Een mooi voorbeeld is de verhuizing van grote bevolkingsgroepen van het midden oosten naar het huidige Amerika, bij ons bekend als de Indianen. Voor zo ver nu bekend, heeft die verhuizing ongeveer 400.000 jaar geleden plaats gevonden. Voor wie bijbelvast is: dat is het verhaal van Kaïn en Abel. Of het plotseling verschijnen van de zwarte medemens uit Afrika, waar de geleerden de laatste tijd zo mee bezig zijn. Voor wie bijbelvast is: het verhaal van Sem, Cham en Jafeth.
Dit alles is uitermate roerig verlopen. De arme en zielige mensen zagen het niet meer zitten. Na honderdduizenden jaren konden de meeste mensen zich nog geen plaatsje op de planeet veroveren. Men had van alles geprobeerd. Elkaar op grote schaal de hersens in slaan had niets geholpen. De één ging nog harder slaan, dan de ander.
opbouw en overeenstemming
Zo nu en dan waren er tijdperken van rust. Duizenden jaren van opbouw en overeenstemming. Soms sloeg er een meteoor in de Aarde. Dat gaf het nodige werk en de aardlingen waren er een tijdje zoet mee. Maar soms sloeg het noodlot toe. Men had nog legenden, die aan elkaar werden doorverteld. Men vertelde elkaar van grote verhuizingen van de ene kant van de Aarde naar verre streken. Nog maar eens een verwijzing voor de bijbellezers: het verhaal van Abram, die uit
Ur vertrekt. Edoch. De mens weet zijn afkomst niet meer. Sedert zijn vergetelheid komt de stupiditeit steeds weer naar boven. En weer en weer. Hoe meer mensen op de Aarde worden geboren ๑ om te helpen; men vergisse zich daarin niet ๑ hoe meer verzet er ontstaat. Van de zijde van de oer-aardling. Zij vertikken het om naar huis te gaan. Maar daar hebben het al vaker over gehad.
gelijktijdige evolutie
 Wij weten dit alles allemaal, inclusief de handelaren in wapens. Maar ervan lerenึ ho maar. Misschien o o i t. Het is en blijft een zaak van kortzichtigheid. In Nederland alleen al is er een hoop bombarie geweest over het boek aangaande de intelligentie, waarmee de schepping is behept. Charles Darwin wordt op één hoop gegooid met al die andere filosofen, die in de loop der tijden een verschillend beeld hebben gegeven van hoe wij (wij) tot leven zijn gebracht.
En ja hoor: het joods-christelijke denken voert de boventoon. Alsof er geen andere volken in de loop van een lange, lange evolutie hebben geleefd ๑ met de nodige filosofieën en filosofen. Men vergeet mee te nemen, dat een lange evolutie gelijktijdig plaats vindt.
De Swastika
 Een voorbeeld spreekt de duidelijkste taal. Een verfoeilijk teken is de svastika, het hakenkruis. Geen wonder, als je de geschiedenis ervan kent. Het is het symbool van haat en onverdraag-zaamheid. Momenteel dragen veel mensen de vlag van intolerantie met zich mee. Ten onrechte. Zij zijn wat hier boven is genoemd kortzichtig. De svastika is sedert jaar en dag ๑ sedert tienduizenden en tienduizenden jaren ๑ een symbool van geluk, vooruitgang en welzijn. Dat waren verworvenheden, die langzaam ๑ eeuw na eeuw en generatie na generatie ๑ moesten worden opgebouwd. En die op den duur de gehele wereldbevolking ten goede moesten komen. De huidige vaandeldragers menen dat in één dag of binnen één generatie voor elkaar te krijgen. Vergeet het maar: bestudeer eerst maar eens de geschiedenis.
 Om een heel lange historie te vereenvoudigen, een paar aanwijzingen. In eerste instantie kregen de mensen in de gaten, dat de zon steeds ànders stond. (Dat hadden ze van de goden geleerd, maar dat is een héééél ander verhaal). De stand van de zon ging het leven van de mensen beïnvloeden. In Azië ging men in eerste instantie de stand van de zon in de gaten houden. Hé, onze verblijfplaats draait om een vurige bal. Later ging men deze zonnestanden in het zand tekenen en men verbond de lijntjes met elkaar. Je zou kunnen zeggen, dat dit de eerste vormen van het thans zo ingewikkelde wiskundige systeem waren. Nogmaals: de goden hadden de wiskunde al heel lang, (maar dat is nog steeds een heel ander verhaal). Op de lange duur hadden deze vormen een steeds andere en eenvoudiger constructie. Andere volken namen dat symbool over en noemden het zonnerad of levenswiel. De letterlijke vertaling van svastika: bevorderlijk voor het welzijn.
Dit artikel heet De overheid en het individu. Het individu heeft besloten een overheid aan te stellen. Dat mag, maar het is voor onze voorvaderen wel iets om zich voor de kop te slaan. Het is bekend welke gevolgen dit heeft gehad. Vanaf vandaag worden we ons Zelf.
Mezelf
Nasroeddin was nu een oude man, die terug keek op zijn leven. Hij zat met zijn vrienden in het theehuis en deed zijn verhaal.
"Toen ik jong was, was ik onstuimig ik wilde iedereen wakker schudden. Ik bad tot Allah om mij de kracht te schenken om de wereld te veranderen. Op de helft van mijn leven werd ik op een dag wakker en realiseerde me, dat mijn leven half voorbij was en dat ik niemand had veranderd. Daarom bad ik tot Allah om mij de kracht te schenken om degenen in mijn directe omgeving te veranderen, die het zo hard nodig hadden. Ach, nu ben ik oud en is mijn gebed eenvoudiger. 'Allah', vraag ik, 'geef me alstublieft de kracht om tenminste mijzelf te veranderen'".
|
